Strona główna Ministranci

Ministranci

Kim jest ministrant?

Z łaciny "ministrare" znaczy służyć. Swoją służbę podczas Mszy świętej ministrant i lektor przyczynia się do piękna liturgii.

- Pomocnik podczas Mszy świętej i nabożeństw,
- Pomaga w przygotowaniu ołtarza i darów ofiarnych oraz po zakończeniu liturgii.
- Niesie przedmioty ważne w liturgii: Krzyż, akolitki (świece), trybularz, łódka, dzwonki itp.
- Jest uczestnikiem liturgii,
- W razie potrzeby wykonuje czytania (I i II czytanie, modlitwa wiernych),
- Podaje księdzu ampułki,

Lektor:

- W razie potrzeby pełni funkcje ministranta,
- Wykonuje czytania, (I i II czytanie, modlitwa wiernych),

Patroni

- św. Tarsycjusz:

Święty Tarsycjusz miał być akolitą Kościoła Rzymskiego. Jest to jedno ze święceń niższych, które daje prawo klerykom Kościoła Rzymsko-Katolickiego usługiwania do Mszy świętej - a więc do zaszczytnej funkcji, którą obecnie pełnią ministranci. Nie znamy bliżej daty jego śmierci. Przypuszcza się, że św. Tarsycjusz poniósł śmierć męczeńską za panowania cesarza Decjusza (lata 249-251 po narodzeniu Chrystusa). Było to jedno z najkrwawszych prześladowań. Chrześcijanie chętnie ginęli za Chrystusa, ale ich największym pragnieniem było, by mogli na drogę do wieczności posilić się Chlebem Eucharystii. Zanoszono im przeto potajemnie Komunię św. do więzień. Gorliwością w obsługiwaniu świętych męczenników wyróżniał się św. Tarsycjusz.

Dnia pewnego, kiedy jak zwykle niósł na sercu Wiatyk do więzienia, napotkał swoich rówieśników bawiących się na jednym z licznych placów rzymskich. Pogańscy chłopcy zaczęli wołać Tarsycjusza, by się do nich przyłączył. On zaczął uciekać przed nimi. Zaczęli go gonić. Kiedy zaś spostrzegli, że coś przyciska do piersi, chcieli zobaczyć co niesie i siłą mu to wydrzeć. Bohaterski chłopiec bronił swego skarbu. Wówczas zgraja przewróciła go na ziemię, zaczęli go kopać i bić, rzucać kamieniami. Dopiero przypadkowo przechodzący żołnierz, także chrześcijanin, miał chłopca uwolnić i bandę rozegnać. Zaniósł Tarsycjusza do domu, gdzie ten niebawem zmarł. Najświętszy Sakrament ze czcią odniesiono do kapłana katolickiego. Ciało świętego zostało pogrzebane na cmentarzu św. Kaliksta obok szczątków papieża św. Stefana I, który w kilka lat po nim poniósł śmierć męczeńską (257 r.).

Papież św. Damazy I męczeństwo św. Tarsycjusza opisał wierszem. W 1675 roku relikwie świętego przeniesiono z Rzymu do Neapolu, gdzie spoczywają w bazylice św. Dominika w osobnej kaplicy. W tymże ołtarzu znajduje się krzyż, z którego Pan Jezus miał przemówić do św. Tomasza z Akwinu: "Dobrze o Mnie napisałeś, Tomaszu. Jaką nagrodę chcesz za to otrzymać?" Na to miał odpowiedzieć św. Tomasz: "Chcę tylko Ciebie, Panie, i nic więcej!" Trumienka z częścią relikwii św. Tarsycjusza jest także w salezjańskim kolegium w Rzymie przy Via Appia Antica. We Włoszech święty nasz cieszy się czcią szczególną jako patron kółek eucharystycznych, czy tak zwanych "Kółek małego kleru". święty był także na początku naszego wieku patronem kandydatów do Włoskiej Młodzieży Akcji Katolickiej. W Polsce jest on znany przede wszystkim jako patron ministrantów. W 1939 roku architekt Rossi wystawił ku czci św. Tarsycjusza w Rzymie piękną świątynię. W słynnym na cały świat muzeum w Luwrze można podziwiać przepiękną rzeźbę, przedstawiającą świętego młodzieńca w chwili jego męczeńskiej śmierci, dzieło A. Falguiere. Jednak najszczególniejsze nabożeństwo do św. Tarsycjusza miał głośny kardynał angielski, Wiseman, który świętemu poświęcił osobny utwór poetycki: "Fabiola", napisany w 1855 roku.

- św. Stanisław Kostka:

Urodził się 28 grudnia 1550 roku w Rostkowie pod Przasnyszem na Mazowszu. Był synem Jana kasztelana zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich. W wieku 14 lat razem z bratem został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Stanisław połączył naukę z życiem religijnym. W grudniu 1565 roku ciężko zachorował. Nagłe uzdrowienie przypisał Matce Bożej, do której miał wielkie nabożeństwo. Stanisław pragnął wstąpić do zgromadzenia jezuitów, ale nie mógł liczyć na pozwolenie rodziców. W sierpniu 1567 r., pieszo, w przebraniu, uciekł z Wiednia.

Dotarł do Dyllingi w Bawarii (ok. 650 km) i zgłosił się do św. Piotra Kanizjusza. Ten wysłał go do Rzymu, gdzie św. Franciszek Borgiasz przyjął go 28 października 1567 roku do nowicjatu. Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. Mając 18 lat złożył śluby zakonne. Zmarł na malarię 14 sierpnia 1568 roku w Rzymie, w nowicjacie jezuickim. Kult zrodził się natychmiast i spontanicznie; kiedy w dwa lata później otwarto jego grób, znaleziono ciało świętego nietknięte rozkładem. Beatyfikowany w 1670 r. przez papieża Klemensa X. Kanonizowany przez papieża Benedykta XIII w 1726 r. Relikwie świętego spoczywają w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie. Dwieście lat po kanonizacji sprowadzono do Polski cząstkę jego relikwii; w uroczystościach jubileuszowych wziął udział prezydent Ignacy Mościcki.

Św. Stanisław jest patronem Polski (od 1671 r.) i Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej, diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania i Warszawy; studentów oraz nowicjuszy jezuickich, a także polskiej młodzieży.

- św. Alojzy Gonzaga:

Urodzony 1566, zmarł 1591. Pochodził z książęcej rodziny, urodził się w Lombardii. Był paziem na dworach w Mantui i Florencji oraz Hiszpanii (na dworze króla Filipa II). Wbrew woli rodziny wstąpił do zakonu jezuitów. Umarł jako kleryk, opiekując się chorymi w czasie zarazy w Rzymie. Na Górnym Śląsku są popularne młodzieżowe towarzystwa pod jego patronatem, zwane alojzjanami. W ikonografii przedstawiany jest w habicie, białej komży z szerokimi rękawami bez szlaków. Jego atrybutami są krzyż, mitra książęca i trupia czaszka, a świętem liturgicznym - 21 czerwca.

- św. Jan Berchmans:

Urodził się 13 marca 1599 roku w Diest, we Flandrii (Holandia). Zmarł 13 sierpnia 1621 roku. Jan Berchmans wyróżniał się serdecznym nabożeństwem do Najświętszej Eucharystii. Jego świętość była wynikiem sumiennego wykonywania codziennych obowiązków, pilnym zachowaniem reguły i gorącym umiłowaniem Jezusa i Jego Matki.

- św. Dominik Savio:

Urodzony 2 kwietnia 1842 w Riva di Chieri koło Turynu, zmarł 9 marca 1857. Od wczesnego dzieciństwa wyróżniał się pobożnością, służył do mszy od 5. roku życia. Jednym z jego nauczycieli był św. Jan Bosco. Jesienią 1856 zapadł na gruźlicę i po kilku miesiącach zmarł. Został uznany za wzór pobożnego dziecka, papież Pius XI nazwał go "małym świętym wielkim duchem", a Pius XII beatyfikował (1950), a następnie kanonizował go (1954).

Dniem pamięci liturgicznej św. Dominika Savio jest rocznica śmierci, 9 marca.

Ministranci w kościele św. Józefa


 
Linki

Licznik odwiedzin
mod_vvisit_counterDzisiaj232
mod_vvisit_counterWczoraj392
mod_vvisit_counterTygodniowo624
mod_vvisit_counterMiesięcznie8208
mod_vvisit_counterSuma493374

Online: 5
Dzisiaj: Wrz 25, 2017